Ανακομιδή των λειψάνων του Μεγ. Αθανασίου

Στις 2 Μαΐου (Ανακομιδή των λειψάνων του Μεγ. Αθανασίου), διοργανώνονται πολιτιστικές – εορταστικές εκδηλώσεις και αναβιώνουν διάφορα έθιμα.

Ένα σημαντικό έθιμο είναι της «Κούνιας». Έθιμο συνδεδεμένο με την εξοχή και τις αγροτικές γιορτές, που τελείται κυρίως την πασχαλινή περίοδο-ιδίως στη εορτή του Αγίου Γεωργίου- αλλά και σε άλλες περιστάσεις της ανοιξιάτικης περιόδου. Οι κούνιες λειτουργούσαν και ως «νυφοπάζαρο», όπου οι συμμετέχοντες [νέοι και νέες] εύρισκαν την ευκαιρία να εκφράσουν τα αισθήματά τους με κατάλληλα τραγούδια και παινέματα… Οι νέοι έλεγαν δίστιχα για τις κοπέλες και αυτές απαντούσαν ανάλογα. Πολλές φορές, μέσα από αυτόν τον διάλογο, γινόταν γνωστό ή έπαιρνε επισημότητα κάποιο αίσθημα. Οι κούνιες κατασκευάζονταν και δένονταν στα δέντρα την δεύτερη μέρα του Πάσχα ή ανήμερα του Αγίου Γεωργίου. Το κούνημα σ’ αυτές τις «αιώρες» ήταν αρχαίο έθιμο των Αθηναίων που συμβόλιζε τον καθαρμό – εξαγνισμό από το κακό, τα πνεύματα του κακού.

«Γαρυφαλιά μου πράσινη καλέ, πότε θα κοκκινήσεις,

να κόψω ένα γαρύφαλο καλέ, να βάλω στο ποτήρι,

για ν’ακουμπάει ο βασιλιάς καλέ, να του περνά η ζάλη,

Η ζάλη τον επέρασε καλέ, και στο αυτί του πάει,

ο βασιλιάς δεν ήτανε καλέ, μόν’ ήταν τρεις κοπέλες.

Η μια κοιτούσε τον ουρανό καλέ, κι άλλη το φεγγάρι,

η τρίτη η μικρότερη καλέ, κεντούσε μαξιλάρι,

για ν’ ακουμπάει ο βασιλιάς καλέ, να του περνά η ζάλη»

Το παραπάνω τραγούδι ακούγεται στο χωριό Αδελφικό Σερρών – από πρόσφυγες της Ανατολικής Θράκης- στο έθιμο της «κούνιας».

Δείτε ακόμη